Κατα τον Δαίμονα εαυτού

"Θα ήθελα να ήμουν βαθιά διανοούμενος και όχι στείρος μαλάκας, που ζει αναμασώντας αποφθέγματα..." Χάρης Ρώμας

Φερέφωνα παντού, φερέφωνο η τηλεόραση, φερέφωνο το βιβλίο, φερέφωνο εσύ... Ο κόσμος μόνο αναπαράγεται. Ένας δρόμος διάσπαρτος με συγκεκριμένες συμπεριφορές που οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Ακόμα και η πιο σπουδαία απάντηση για την ανθρώπινη ύπαρξη, ακόμα και ο πιο σοφός λόγος που χαράζεται βαθιά στην ψυχή σου, ακόμα και η ομορφότερη στάση ζωής που μιλάει στην καρδιά σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει γιατί απλά δεν είναι η δικιά σου αλήθεια, αλλά η αλήθεια

κάποιου άλλου.

Η αλήθεια σου βρίσκεται μέσα σου και εκεί πρέπει να την ψάξεις. Μόνο για μια στιγμή να μπορούσες να σταματήσεις να σκέφτεσαι όπως σε έχουν μάθει να σκέφτεσαι.. Μόνο για μια στιγμή να μπορούσες να δεις τον κόσμο όπως ποτέ ξανά... Τότε ίσως και να μπορούσες να νιώσεις ελεύθερος. Τα μεγαλύτερα δεσμά, τα πιο σκουριασμένα κάγκελα των κελιών βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Κάγκελα που κάρφωσαν βίαια άλλοι και έτσι φυλάκισαν τις πραγματικές μας δυνατότητες. Κάγκελα που με τις πράξεις μας νομίζουμε ότι συντρίβουμε αλλά στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουμε την ύπαρξη τους. Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι απόψεις μας, τις περισσότερες φορές, δικαιολογούν την προσωπική μας κατάσταση, δικαιολογούν τον εαυτό μας και την θέση που βρίσκεται. Πόσο μεγαλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν τον κρίναμε με κάτι πιο ουσιαστικό από τις εμπειρίες μας; Πόσο διαφορετικοί θα ήμασταν αν μπορούσαμε να χαζέψουμε γύρω μας τον κόσμο με τα μάτια του διπλανού μας; Αν μπορούσαμε να δούμε με αφέλεια σαν μικρά παιδιά και με συμπόνοια σαν παππούδες;

Αυτό πρέπει να κάνουμε, να αποκτήσουμε συμπόνοια με τους γύρω μας γιατί απλά τους χρειαζόμαστε
και συνέπεια με τον εαυτό μας γιατί απλά είναι το μόνο που έχουμε.

Συμπόνοια και συνέπεια, ένα ζευγάρι που είναι καταδικασμένο να είναι πάντα μαζί για δικό μας όφελος, γιατί η συμπόνοια για τους γύρω μας, μπορεί να προέλθει μόνο από την συνέπεια με τον εαυτό μας. Μια συνέπεια που μας ορίζει να είμαστε απόλυτα σύμφωνοι με τις ανάγκες και τα θέλω μας, σύμφωνοι με τα χαρακτηριστικά μας και την αλήθεια μας.
Αυτός που είναι σύμφωνος με τον εαυτό του είναι και αυτός που μπορεί να είναι και πάντα καλά με τους γύρω του. Και έτσι μπορεί να είναι πηγαίος και αυθεντικός. Και έτσι όσοι τον περιβάλλουν, του είναι πραγματικά αναγκαίοι και οικείοι

Υ.Γ.  "Με φοβίζει ο χρόνος που περνάει, γιατί ξέρω πως δεν πρέπει να πεθάνω ηλίθιος και ξένος με τον εαυτό μου¨ Περικλής Κοροβέσης

Γυναίκα

Ελευθερία,
Ποιά ελευθερία;
Ελευθερία να καταναλώνεις...
Ελευθερία να καταναλώνεσαι...

Κάποτε, λατρεύοταν σαν θεά της γονιμότητας. Ιέρεια στον κοσμικό ναό όπου δοξολογούσαν το θαύμα της γέννησης. Η εγκυμοσύνη της,της παρείχε ένα ζωηρό διάλογο με τους Θεούς και η ταύτιση της με την μητέρα γη, αποτελούσε την απόδειξη της θεικής της καταγωγής. Είχε σπουδαία θέση στην κοινωνία γιατί η δυνατότητα της να παράγει ζωή θεωρείτο μαγική.
Όταν όμως ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να κυριαρχήσει πάνω στην φύση, να την ελέξει και να την υποτάξει, έχασε και η γυναίκα την περίοπτη θεση της. Υποβαθμίζοντας την φύση, υποβάθμισε και την γυναίκα. Ο ρόλος της στην αθανασία του ανθρώπινου γένους λες και δεν υπολογιζόταν πια. Έτσι για αιώνες μπήκε στο περιθώριο. Έχασε τον σεβασμό και την εκτίμηση των ανδρών γιατί δεν μπορούσε πια να πάρει την μοίρα της στα χέρια της. Υποχρεώθηκε έτσι να αλλάξει, για να ξανακερδίσει λίγο από την προιστορική της αίγλη.
Όταν το επέτρεψαν οι συνθήκες με το τέλος της μοντέρνας εποχής σήκωσε λάβαρο κατά των ανδρικών ορδών, ζήτησε και πέτυχε να συμμετέχει επί ίσοις όρους στο κοινωνικό παιχνίδι. Όμως το παιχνίδι ήταν άνισο, τους όρους και τους κανόνες είχαν καθορίσει άλλοι. Συμμετέχοντας με σθένος σ’άυτο το ξέφρενο ρυθμό, από το οποίο απουσίαζε για αιώνες, βάλθηκε να το κερδίσει με κάθε τίμημα.

‘Ετσι, αναγκάστηκε να αποτινάξει την εσωτερική της θηλυκότητα και να την αντικαταστήσει με εξωγενή πρότυπα ομορφιάς. Ε πενδύθηκε ένα ρόλο υποκριτικό που θα την οδηγούσε ίσως στην μεγαλύτερη χειραγώγηση που υπέστη σε όλη την διάρκεια της ύπαρξης της. Εξωτερικά υπέκυψε σε βλακώδης κανόνες που υποβίβαζαν την οντότητα της, μα την ανέβαζαν στα λάγνα μάτια των ανδρών, υποχρεώθηκε να περπατάει πάνω σε ξυλοπόδαρα, να βάφεται σαν κλόουν, να αναδεικνύει προκλητικά την απόκρυψη των σεξουαλικών της σημείων και τελικά να υποσιτίζεται για να αναδείξη την χαμένη της θηλυκότητα υποκαθιστώντας την, με σωματική καχεκτικότητα. Αποποιήθηκε όλη της την φύση, αρνούμενη την ιδιαίτερη της ευαισθησία, υποτιμώντας το μητρικό της ένστικτο ακόμα και το θείο χάρισμα της γονιμοποίησης.

Αναζητώντας την ελευθερία της απλά επιδίωξε να κάνει πράματα που δεν της επιτρεπόταν να κάνει στο παρελθόν. Αντέγραψε την ματαιοδοξία του άνδρα και διακρίθηκε σε χώρους εξουσίας που ικανοποίουσαν λανθάνοντα ένστικτα του ανθρώπου. Ανδροποιήθηκε. Έγινε και εκείνη φιλάργυρη, φιλόδοξη, καριεροθηρικιά ακόμα και πολεμοχαρής. Κυνδίνευσε ακόμα να χάσει την πηγαία σοφία που της δόθηκε από την φύση, γιατί παρασύρθηκε στο παιχνίδι που της επιβλήθηκε. Απαίτησε χειραφέτηση, και περίτεχνα από κάποιους της δόθηκε η πιο σκληρή χειραγώγηση. Έγινε δούλος μιας πλαστής εικόνας . Αν σε κάποιες εποχές δυνάστης της γυναίκας ήταν ο ίδιος ο άνδρας, η σωματική της αδυναμία ή οι συνθήκες που επικρατούσαν σε ένα ανδροκρατούμενο κόσμο. Σήμερα η ίδια η γυναίκα έγινε δυνάστης του εαυτού της. Η ελευθερία που της δόθηκε μέσα σε ένα μικροαστικό περιβάλλον δεν ήταν παρα μια ελευθερία για να καταναλώνει και να καταναλώνεται.

Τα παραμύθια δεν φτιάχτηκαν για να αποκοιμίζουν τα παιδιά αλλά για να αφυπνίζουν τους μεγάλους.

Ένα από τα αρχαιότερα είδη της τέχνης του λογού είναι ο μύθος. Χιλιάδες χρόνια πριν, αρχαίοι παραμυθάδες, οι περίφημοι ραψωδοί της αρχαιότητας εξιστορούσαν μύθους σε ακροατήρια που αδημονούσαν να τους ακούσουν. Η τέχνη της αφήγησης συνέχισε μέσα στο χρόνο, δια στόματος αυτών των αοιδών φτάνοντας σχεδόν μέχρι τις μέρες μας με τους Λαϊκούς παραμυθάδες. Ραψωδοί και παραμυθάδες για αιώνες τώρα, περιόδευαν πόλεις και χωριά για να διηγηθούν τα ανδραγαθήματα κάποιου βασιλόπουλου, τις περιπέτειες ενός φτωχού ορφανού ή τα καμώματα κάποιας πριγκιποπούλας. Τα παραμύθια λοιπόν -ένας πανάρχαιος τρόπος ψυχαγωγίας των ανθρώπων, ένα προφορικό δημιούργημα που πηγάζει από τα βάθη των αιώνων- αποτελούν μια πνευματική κληρονομιά ίσως των αρχαιότερων μας προγόνων.

Η σύγχρονη ψυχοθεραπεία με πρωτοπόρο τον Hans Dieckmann υποστηρίζει οτι τα παραμύθια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βοηθήσουν ενήλικες να αντιμετωπίσουν ψυχολογικά προβλήματα. Ένας αποτελεσματικός τρόπος να βοηθηθεί ένας ασθενής είναι να θυμηθεί και να διηγηθεί συνειδητά το αγαπημένο του παραμύθι. Σύμφωνα με τον Dieckmann το αγαπημένο μας παραμύθι δεν είναι τυχαία που έχει αποτυπωθεί στην μνήμη μας, αλλά η σημασία του και οι συμβολισμοί του έχουν να δώσουν απαντήσεις σε προσωπικούς μας προβληματισμούς. Ανακαλώντας στην μνήμη μας το αγαπημένο μας παραμύθι και συνειδητοποιώντας το βαθύτερο νόημα του, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε τις ασυνείδητες σκέψεις και φόβους που ίσως να φέρουμε από την γέννηση μας. Έτσι βιώνοντας ξανά με τον ήρωα, του αγαπημένου μας παραμυθιού, τις περιπέτειες και τα ανδραγαθήματα του, μπορούμε να κατανοήσουμε σημαντικές διαστάσεις του ίδιου μας του εαυτού και του κόσμου που μας περιβάλλει.
Αν λοιπόν τα παραμύθια γεννήθηκαν από τις ψυχικές ανάγκες των ανθρώπων δια μέσου των αιώνων για να ανακουφίσουν την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης, να καθησυχάσουν το φόβο για το θάνατο και να διασκεδάσουν την απέχθεια για την σκληρή πραγματικότητα της ζωής, τότε μέσα από τα παραμύθια, ο καθένας από εμάς, μπορεί να ταξιδέψει βαθιά μέσα στην ψυχή του και να προσεγγίσει αλήθειες στις οποίες βρίσκονται κρυμμένες απαντήσεις σε υπαρξιακές του ανησυχίες.

Η φωτογραφία είναι του Σωτήρη Γιαννάκη http://www.sotirisgiannakis.blogspot.com/

Κύπρος, το νησί των Λωτοφάγων

Στην γη των Λωτοφάγων πρέπει να τρως λωτούς για να μπορείς να επιβιώσεις.
Η ομοιογένεια είναι αυτό που επιδιώκει η κοινότητα των λωτοφάγων και όλοι μαζί από κοινού είναι έτοιμοι να βοηθήσουν τον καθένα, να ξεχάσει τι υπάρχει έξω από το νησί. Ο διαφορετικός είναι και ο τρελός του χωριού. Αν νιώθεις διαφορετικός, αν φαίνεσαι διαφορετικός ή ακόμη χειρότερα αν είσαι διαφορετικός, ετοιμάσου να αντιμετωπίσεις τους αγριεμένους λωτοφάγους που θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να σε αλλάξουν. Πόσες φορές, συμφώνησα μαζί τους γιατί φοβήθηκα μήπως καταλάβουν, ότι δεν τρώω τους λωτούς που παράγει το νησί. Πόσες φορές, θυμάμαι να ψάχνω κανένα λωτό ξεχασμένο στις τσέπες μου, για να μπορέσω να γίνω σαν αυτούς και να περάσει η νύχτα πιο εύκολα .
Οι δυσκολίες προσαρμογής, που ενδεχομένως να αντιμετωπίσει ο εκάστοτε επισκέπτης του νησιού, εξαφανίζονται άμα προσθέσει στην διατροφή του, τους περιβόητους λωτούς. Αμέσως αντιλαμβάνεται την λωτο-λαγνεία των νησιωτών και την ίδια στιγμή ξεχνάει οτιδήποτε τον προβληματίζει. Παρά την ευχάριστη όμως γεύση του συγκεκριμένου φρούτου, κάποιοι στην αρχή που το δοκιμάζουν θέλουν να ξεράσουν και άλλοι αντιμετωπίζουν ζαλάδες κυρίως τα βράδια που πάνε για ύπνο. Όταν τελειώσει όμως η πρώτη εβδομάδα παραμονής τους στο νησί, όλα τους φαίνονται «αλλιώτικα». Γιατί ο λωτός έχει την δυνατότητα να αλλάξει τον τρόπο που βλέπει κάποιος τον κόσμο, τον τρόπο που σκέφτεται και πράττει.
Τι φρούτο είναι αυτό, που έχει τέτοιες ιδιότητες; Μα τίποτα περισσότερο από τον κυπριακό «λωτό» που στις θερμίδες του συνίστανται όλες οι αντιλήψεις της κοινωνίας του νησιού. Αντιλήψεις, που δημιουργήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες εξαιτίας της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης σε συνδιασμό με την έλλειψη πραγματικής παιδείας. Ένα περίεργο μίγμα νεοπλουτισμού με συνήθειες και απόψεις βγαλμένες από άλλες εποχές.
Σε αντίθεση με ότι καποιοι από εσάς γνωρίζουν απο την μυθολογία για τον περίφημο λωτό. Ο λωτός που παράγει το δικό μας νησί, σε ταξιδεύει στην γη της αφθονίας και του φαίνεσθαι. Το «έχειν» είναι αυτό που σε καθορίζει, αφού τον χωνέψεις, και όχι το «είναι». Ο λωτοφάγος αντιλαμβάνεται ως ωραίο και υψηλό μόνο το επιφανειακό και το χρήσιμο. Οι επιλογές του καθορίζονται μόνο από την μεγάλη ποσότητα και την ακριβή τιμή, ενώ το πεδίο δραστηριοτήτων του περιστρέφεται γύρω από ένα κόσμο υλικό .
Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ. Ο συγκεκριμένος λωτός περιέχει μια εθιστική ουσία που κάνει τον ανθρώπινο οργανισμό να την έχει ανάγκη για την λειτουργία του. Με αποτέλεσμα οι λωτοφάγοι να αυξάνονται ανησυχητικά. Έτσι το νησί κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από Λωτοφάγους που δεν νοιάζονται παρά για τα επουσιώδη, δεν σκέφτονται παρά τα υλικά αγαθά και καταλήγουν να χάνουν κομμάτι-κομμάτι τη γη τους.

(συνεχίζεται)

Jean Paul Sartre - Simone de Beauvoir

"Μ'αρέσουν οι άνθρωποι, όχι οι απρόσωπες αρχές. Και οι άνθρωποι χωρίς απρόσωπες αρχές μ'αρεσουν πιο πολύ απ'το καθετί στον κόσμο." Όσκαρ Γουάιλντ

Άνθρωποι που κατάφεραν να αποβάλουν απρόσωπες αρχές ήταν ο Jean-Paul Sartre και η Simone de Beauvoir. Ένα ζευγάρι που με το έργο του και την ζωή του ίσως να στιγμάτισε περισσότερο από κάθε άλλο ζευγάρι τον εικοστό αιώνα και να προετοίμασε την ηθική και σεξουαλική απελευθέρωση των επόμενων γενιών.
Ο Σαρτρ και η Μποβουάρ αψηφώντας κοινωνικούς θεσμούς προσπάθησαν να απαντήσουν στο ερώτημα αν είναι όλα τελικά επιλογές για τον άνθρωπο ή αν υπάρχουν κάποια φυσικά χαρακτηριστικά που του υπαγορεύουν πως να ζει και πως να συμπεριφέρεται;

Ως υπαρξιστές φιλόσοφοι αρνούνταν οποιαδήποτε έννοια "ανθρώπινης φύσης" και έθεταν υπό αμφισβήτηση κάθε κοινωνική σύμβαση. Δημιούργησαν ελεύθερη σχέση και υποστήριξαν ότι η μικροαστική δέσμευση του ανδρόγυνου, η κτητική αγάπη και το αίσθημα της ζήλιας πηγάζουν από την δύναμη της κοινωνικής υποβολής που αναπτύχθηκε στην ανθρώπινη συνείδηση από τον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό. Προσπάθησαν έτσι να εφαρμόσουν μια αγάπη χωρίς δεσμεύσεις, προτρέποντας τον σύντροφο τους να είναι ελεύθερος, γιατί θεωρούσαν ότι η αγάπη μπορεί να γίνει πιο γενναιόδωρη όταν αγαπάς την ελευθερία του άλλου.

Η σχέση τους κλόνισε "θέσφατους" κανόνες που διεπότιζαν τις σχέσεις των δύο φύλλων για αιώνες. Το γεγονός ότι είχαν απροκάλυπτα άλλους εραστές και πολλές φορές παράλληλες σχέσεις προκάλεσε την κοινωνία της εποχής τους και συνεχίζει να σκανδαλίζει ακόμη και σήμερα.
Γύρω από την ζωή τους αναπτύχθηκε μια μεγάλη προβληματική κυρίως από πολέμιους αλλά και θιασώτες του Σαρτρ και της Μποβουάρ Κάποιοι υποστήριξαν ότι η σχέση τους μέσα σε ένα μικροαστικό, συντηρητικό περιβάλλον δεν μπορούσε παρα να εξελιχθεί σε ένα συμβατό ψέμα που ικανοποιούσε δύο αντιδραστικά μυαλά, τα οποία έκρυβαν την αποτυχία μιας τέτοιας προσπάθειας ακόμα και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Άλλοι πάλι, όπως ο Bernard-Henry Levy, χαρακτήρισαν την σχέση τους ως μια από τις σημαντικότερες ιστορίες αγάπης όλων των εποχών. Οι ίδιοι γράφουν στα δικά τους κείμενα:

"Εκανα ζαβολιές όταν έλεγα ότι εμείς οι δύο είμαστε ένα. Η αρμονία μεταξύ δύο ανθρώπων δεν είναι ποτέ κάτι δεδομένο αλλά πρέπει να κατακτάται αδιάκοπα."
Μποβουάρ

"...δεν υπάρχει άλλος έρωτας από αυτόν που οικοδομείται και πραγματώνεται, δεν υπάρχει δυνατότητα έρωτα παρα μόνο αυτή που εκδηλώνεται σε έναν έρωτα."¨
Σαρτρ

Karma Police

"Ολα μας τα δεινά προέρχονται από το ότι δεν είμαστε σε θέση να καθίσουμε ήρεμα σε ενα δωμάτιο μοναχοί".

Η μοναξιά είναι ένας καθρέφτης του εαυτού σου, ένα πιστό αντίγραφο του εγώ σου, των πράξεων σου και των φόβων σου, μια ενοχλητική υπενθύμιση των πόθων σου και των αντασφαλειών σου.

Άμα δεν μπορείς να μείνεις μόνος είναι λες και φοβάσαι να δεις ποιος πραγματικά είσαι, φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τον χαρακτήρα σου και τα κουσούρια του.

Το ενδεχόμενο να μείνεις μόνος πρέπει να σταματήσει να σε τρομοκρατεί, καιρός είναι να συνηθίσεις την μοναξιά που σε φλερτάρει, καιρός να καταλάβεις ότι η μοναξιά είναι η μοίρα του ανθρώπου.

Γιατί αυτός που δεν μπορεί να περάσει ποιοτικά τον χρόνο του με τον εαυτό του δεν μπορεί να τον περάσει ποιοτικά με κανένα.

Πάντα θα έχεις αφετηρία την μοναξιά σου χωρίς να σημαίνει ότι θα ζεις μόνος, θα εξακολουθείς να είσαι αυθύπαρκτος μα θα συνυπάρχεις και με τους γύρω σου.

Η απελπισμένη προσπάθεια σου να γεμίζεις με κάθε τρόπο την μοναξιά που νιώθεις σε οδηγεί σε συνταγές που απλά σκοτώνουν τον χρόνο σου. Σταμάτα να ξοδεύεις την ενέργεια σου στα χαζά και στα ανούσια γιατί απλά φοβάσαι ότι δεν θα ξέρεις τι θα κάνεις την ενέργεια που θα σου περισσέψει, γιατί δεν θα έχεις που να την διοχετεύσεις.

Μάθε να διαχειρίζεσαι την μοναξιά και τότε δεν θα είσαι ποτέ μόνος. Σταμάτα να προσπαθείς να σκεδάνεις το κενό που νιώθεις και ζήσε μέσα στο κενό σου. Καιρός να δημιουργήσεις, να αφουγκραστεις, να ανακαλύψεις τις δυνατότητες σου..

"Το σημαντικότερο πράγμα με το οποίο συναντήθηκα στη ζωή μου είναι η μοναξιά που σε κάνει να σκέφτεσαι κάτι βαθύ, ποιητικό και θείο, και παύεις να είσαι μόνος. Το σημαντικότερο πράγμα είναι να είσαι μόνος αλλά να μπορείς να αντιληφθείς την απεραντοσύνη".

Περικλής Κοροβέσης

Τα όρια της σκέψης σου τελειώνουν μαζί με τα όρια της γλώσσας σου.

Εν αρχή ην ο λόγος, αφού από τον λόγο ξεκινάει ο κόσμος να πλάθεται, αφού με τον λόγο οι άνθρωποι επικοινωνούν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά με τους συνανθρώπους τους.
Περιγράφοντας τα συναισθήματα σου, τις ανησυχίες σου, τις ιδέες σου είναι ο μόνος τρόπος να τα συλλάβεις και να τα αισθανθείς... Με τον λόγο μπορείς να μετουσιώσεις τα ένστικτα σου, γιατί με τον λόγο μπορείς να τα κατανοήσεις.
Κάποτε μια φίλη από την Τουρκία μου είπε ότι στην γλώσσα της δεν υπάρχει η λέξη, πρόκληση και ότι για να αντιληφθεί την συγκεκριμένη λέξη όφειλε να την εξηγήσει στον εαυτό της, ως μια λέξη που εκφράζει μια κατάσταση ευχάριστης δυσκολίας.
Πόσο πιο δύσκολη, σκέφτηκα, θα ήταν η επικοινωνία με τον εαυτό μας και μεταξύ μας αμα δεν υπήρχαν οι κατάλληλες λέξεις; Πόσο διαφορετικά θα ήταν όταν θα έπρεπε να λέμε την πρόκληση, "ευχαριστη δυσκολία" και τον κίνδυνο να τον περιγράφαμε ως "την πιθανότητα να συμβεί κάτι κακό».
Τις προάλλες διάβαζα ότι υπάρχουν φυλές στην Ινδονησία που δεν γνωρίζουν την λέξη έρωτας γιατί δεν υπάρχει ως λέξη στην γλώσσα που χρησιμοποιούν. Και αμα δεν σου έμαθαν μια δύσκολη έννοια όπως τον έρωτα, τουλάχιστον λεκτικά, πως μπορεί κάποιος να αντιληφθεί αυτό το συναίσθημα, η ουσία του οποίου απασχολεί εδώ και αιώνες τον άνθρωπο.
Γι’αυτό κυρίως το λόγο είμαστε τυχεροί σαν Έλληνες αφού η γλώσσα που χρησιμοποιούμε έχει ένα ωκεανό από λέξεις και έννοιες που μπορούν να αναπαραστήσουν το σύμπαν.

Γιατί πως μπορεί ένας ολόκληρος λαός να αντιληφθεί την έννοια μιας λέξης που δεν υπάρχει στην γλώσσα του. Πως μπορεί να περιγράψει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα αμα δεν έχει τις κατάλληλες λέξεις;
Η γλώσσα είναι το μέσο και οι λέξεις τα εργαλεία για να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας. 'Ισως τελικά ο πολιτισμός έχει να κάνει με την γλώσσα. Γιατί η γλώσσα αυξάνει τις ηδονές μας και οι λέξεις μας μεταφέρουν έννοιες και μας προβάλουν παραστάσεις..

Σημείωση: Η φωτογαφία είναι του Στέλιου Καλλινικου http://www.stelioskallinikou.blogspot.com/

Δρω άρα υπάρχω

"Ο κόσμος αλλάζει.. Μη σπαταλάς την ζωή σου προσπαθώντας να αντιστρέψεις το ρεύμα της ιστορίας. Η ιστορία γέννησε την Ρώμη και η ιστορία την έθαψε κάποια μέρα. Αυτό που σου μένει να κάνεις είναι να επιδιώξεις μια ζωή βιωμένη στην πληρότητα της." Τομ Ρομπινς

Μήπως πρέπει να διακρίνουμε την δράση από την αντίδραση; Μήπως αυτοί που δρουν είναι και αυτοί που δημιουργούν τον κόσμο, ενώ αυτοί που αντιδρούν δεν πετυχαίνουν παρα να κρατήσουν κάποιες σημειώσεις στα περιθώρια των σελίδων της ζωής; Αντιδρώντας μήπως ακολουθούμε τα πεπραγμένα ενώ δρώντας δημιουργούμε αυτά που πρόκειται να συμβούν;

Η Αντίδραση, ευεργετική όπου υπάρχει, ατίθαση και όλο χάρη έχει ένα μεγάλο κουσούρι που καθορίζει τον χαρακτήρα της, πάντα ακολουθεί τις εξελίξεις, πάντα έρχεται να συγκρουστεί με τα τετελεσμένα και να προσπαθήσει να τα αλλάξει. Η Αντίδραση ανταποκρίνεται σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος της. Αυτή η μικρή αδελφή της Δράσης μας ξεγελά με την επαναστατική της συμπεριφορά έτσι που να νομίζουμε ότι δρούμε αμα την επιλέγουμε.

Αντίθετα η Δράση είναι μια δημιουργική δύναμη που πηγάζει από την ελευθερία του ανθρώπου να χαράξει την δική του πορεία σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα. Έχει την δυνατότητα να καθορίσει το περιβάλλον της. Ως πρεσβύτερη η Δράση από την Αντίδραση έχει το προνόμιο να πρωτοτυπήσει και να γεννήσει το καινούργιο. Είναι σε θέση να διαμορφώσει κάτι διαφορετικό, ένα προϊόν ενός ελεύθερου ανθρώπινου στοχασμού.

Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να ζήσουν με πληρότητα είναι και αυτοί που τελικά επιλέγουν την Δράση. Αυτοί που τα όρια της δράσης τους δεν τελειώνουν παρά εκεί που σταματά η σκέψη τους. Αυτοί που δεν σπαταλούν την ζωή τους αντιδρώντας στην γέννηση της Ρώμης αλλά δρουν για να δημιουργήσουν την Νέα Ρώμη.

Όταν ο έφηβος μιλά με το ιερό βιβλίο της φυλής του

«Ένα σύγγραμμα που δοξάστηκε για αιώνες με τυφλή υπακοή, σίγουρα θα την έχει ψωνίσει με τον εαυτό του», σκεφτόταν.
Και τότε το ιερό βιβλίο άνοιξε απο μόνο του όπως ηταν πεταμένο στο χαλί, γύρισαν τα φύλλα με μανία λες και φυσούσε δυνατός άνεμος και σταμάτησαν απότομα κάπου στην μέση του βιβλίου. Αμέσως ακούστηκε μια φωνή απόκοσμη, βγαλμένη απο τα έγκατα της γης. «Μην με πετάς και μην με χλεύαζεις. Αν με αφήσεις καταραμένος θα ‘σαι για παντα στην αναζήτηση της αλήθειας που δεν πρόκειται να βρεις αλλά να δημιουργήσεις, όπως έκανες άλλωστε με εμένα.»

«Θα ψάχνεσαι και θα αναζητάς και δυστυχισμένος θα ‘σαι άμα βρίσκεις γιατί κάθε καινούργιο θα αναιρεί το προηγούμενο και πάντα θα αλλάζεις και θα εξελίσεσαι γιατί τέτοια είναι η φύση σου. Ξέχασε την πνευματική γαλήνη που ειχες μαζι μου, αφήνοντας με, επιλέγεις την αέανη αναζήτηση. Και έτσι για όλη σου την ζωή θα ψάχνεις,θα μορφώνεσαι, θα κατακτάς γνώσεις, θα δημιουργείς αξίες και κάθε φορά θα τα αναιρείς διότι θα θες να λειτουργείς ελεύθερα. Και πίστεψε με, δεν θα ακολουθήσεις ποτέ περισσότερο απο κάποια φεγγάρια τον λόγο τους γιατί θα ξέρεις πως δεν είναι θέσφατος λόγος όπως τον δικό μου αλλά ανθρώπινης εμπειρίας και σκέψης. Λόγος θνητός και παροδικός, προιόν κάποιας ανάγκης, κάποιων συνθηκών.»
«Έτσι λοιπόν πάντα θα αναζητείς και πάντα θα βρίσκεις μα θα είσαι καταδικασμένος πάντα να προχωράς και να αφήνεις πίσω σου αυτό που κατέκτησες. Σε λυπάμαι άνθρωπε γιατί μ’αφήνεις, γιατί ξέρω πως θα με ξαναδημιουργήσεις αφού χρειάζεσαι αρχές και κανόνες για να ακολουθείς, χρειάζεσαι κατευθυντήριες για να ζεις. Χωρις εμένα θα είσαι έρμαιο των παθών σου, χαμένος στον κυκεώνα των συναισθημάτων σου. Ελεύθερος απο προκαταλήψεις μα σκλάβος των ενστίκτων σου.»

Ούρλιαξε ο έφηβος οργισμένος. «Κακόμοιρο βιβλίο.. Πως ξέρεις πως δεν έχω ανάγκη να κολυμπήσω στον ωκεανό των ενστίκτων μου;»
Απόστρεψε το βλέμα του και συνέχισε αφού ανάσαναι πρώτα βαθιά «με το να νιώθω ενοχές γιατί τα νερά του ποταμού μου, κυλούν προς την θάλασσα, είναι ο πιο αστείος τρόπος για να περιορίσω την έμφυτη ροπή μου στην φθορά και στην κατάχρηση. Δεν είναι στην φύση μου να μεθώ, να διασκεδάζω, να ερωτεύομαι, να λατρέυω, να απεχθάνομαι, να μισώ, να δημιουργώ, να καταστρεφω...; Αν κάποιος πρέπει να μου βάλει όρια αυτός είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Ο άνθρωπος θα καθορίσει τον άνθρωπο, χωρίς θέσφατους κανόνες, παρά μόνο με το ελεύθερο του πνεύμα. Και για να γίνει αυτό για να αποκτήσω το δυνάμει ελεύθερο πνεύμα που φέρω μαζί μου απ’την απαρχή του είναι μου, πρέπει να ξεφορτωθώ το ανεπιθύμητο μου παρελθόν, δοσμένες αλήθειες και βεβαιοτητες ειναι για τους ανελεύθερους.»

«Εσύ είσαι ενα στοιχείο του παρελθόντος μου, που δημιουργήθηκε απο εμένα όταν ακόμα ήμουν ένα φοβισμένο πνεύμα, με ένα φοβισμένο λόγο. Αρπάχτηκα από σένα, γραπώθηκα απ΄τις σελίδες σου για να ανασάνω και να προχωρήσω. Το οτι όμως η παρουσία σου κράτησε τόσο δεν οφείλεται παρα σε κακές συγκυρίες που δεν με ήθελαν ελεύθερο. Αλλά τώρα τα πράματα άλλαξαν.. Έχω προσπαθήσει πολύ όλο αυτό τον καιρό, και τα έχω καταφέρει. Μπορώ τώρα πια να βλέπω κατάματα το απρόβλεπτο μέλλον, να αναζητώ νέες αφετηρίες και ταγμένος υπηρέτης στην εσωτερική μου φωνή να διαφυλάσσω την ελευθερία μου από τις επιταγές του περίγυρου μου. Δεν με βαστάει καμιά αρχή σφηνωμένο στην προκατάληψη. Ξέρω πως η φύση του ανθρώπου είναι η πολυπραγμοσύνη, η εναλλαγή και η εξέλιξη. Και έτσι θεωρώ υποχρέωση μου να βγάζω περίπατο κάποια ένστικτα μου, να καβαλικεύω τις χαριτωμένες παρεκκλίσεις του πραγματικού μου χαρακτήρα και να κουρσεύω την ομοιογένεια και τις φοβίες των γύρω μου.»