Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

Εποχή των Καιρόφιλων

Ο παππούς μ’ αυτό τον τρόπο μας έδινε με ένα περίτεχνο τρόπο τη σκυτάλη του περβολιού. Ήξερε πολύ καλά ότι έπρεπε να είμαστε σε θέση να φροντίσουμε το περβόλι για να μπορούμε να απολαύσουμε τους καρπούς του. Ήξερε επίσης πολύ καλά ότι για να «πάρουμε» από το περβόλι, έπρεπε να είμαστε σε θέση να «δώσουμε». Γιατί, όπως σε κάθε σχέση, το υγιές και ισορροπημένο πάρε-δώσε είναι αυτό που τη συντηρεί, έτσι και με το περβόλι του παππού. Πρώτα έπρεπε να φυτέψουμε, να ποτίσουμε και να κλαδέψουμε και μετά να είμαστε σε θέση να απολαύσουμε τους καρπούς των δέντρων μας.
Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε ένας αγώνας από εμένα και την οικογένειά μου για να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη σχέση που γλυκά μας «επέβαλε» ο παππούς. Όσο κι αν η λέξη αγώνας μπορεί να ακουστεί υπερβολική, πιστέψτε με δεν είναι καθόλου, αφού για να σκαλίσεις τις λεκάνες, να κλαδέψεις και να ποτίσεις τριάντα μικρά και αβοήθητα δεντράκια είναι πολύ δύσκολο! Ειδικά για έναν εικοσάρη που μεγάλωσε στην πόλη και η πιο έντονη δραστηριότητά του στη φύση ήταν να παίξει μπάλα στο πάρκο της γειτονιάς του.
Θυμάμαι ένιωθα ένας μικρός γεωργός που έπρεπε να έχει έγνοια την καλλιέργεια του, να κοιτάει τον καιρό και να πονάει τη γη. Θυμάμαι μάλιστα μια πρώην μου, να μου κάνει πρόβλημα που έχανα τις Κυριακές μου στο περβόλι και να μου λέει ότι δεν μπορεί να ανεχτεί πλέον αυτή την ενασχόληση μου που θυμίζει γέρο-συνταξιούχο. Εμένα όμως το περβόλι μου άρεσε, και ομολογώ ότι μου άρεσε υπερβολικά πολύ, όσο κι αν με ταλαιπωρούσε. Πήγαινα συχνά και προσκαλούσα φίλους για να με βοηθήσουν και να τους κεράσω καφέ, να ψήσουμε σούβλα ή να κάνουμε πίκνικ. Μέχρι και vegan night έλαβε χώρα στο περβόλι του παππού! Παρόλο που πολλοί απ' τους φίλους με πείραζαν για την ενασχόληση συνταξιούχου που είχα, κανένας δεν σνόμπαρε το περβόλι, μάλιστα όλοι τους γούσταραν να το επισκέπτονται.
Για κάποιον που οφείλει να ποτίζει φυτά και δέντρα, ο καιρός είναι μεγάλη υπόθεση. Στην Κύπρο μας αφορά πολύ, επειδή είμαστε μία χώρα μικρή, ξερή και αγροτική (ή τουλάχιστον είμασταν). Αν εξαιρέσουμε τη γενιά των γονιών μας, που κατέβηκαν απ’ τα χωριά τους στις πόλεις της Κύπρου τις δεκαετίες του 70 και του 80, όλες οι προηγούμενες γενιές κατοικούσαν σ’ ένα χωριό και είχαν να κάνουν με τη φύση. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει καθόλου να μας ξαφνιάζει που ο πρώην Πρύτανης του πανεπιστημίου της Κύπρου, για παράδειγμα, είναι ταυτόχρονα και περβολάρης. Ναι, ένας από τους πνευματικούς και ακαδημαϊκούς ταγούς του τόπου μας είναι περβολάρης.

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

The road not taken



Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Can you think greater than you feel?




“Warning: when feelings become the means of thinking, or if we cannot think greater than how we feel, we can never change. To change is to think greater than how we feel. To change is to act greater than the familiar feelings of the memorized self.” 

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

Fireplace


Δεν υπάρχει πιο ουσιαστικό πράμα κοινωνικά, από το να μαζεύονται 2-3 φίλοι γύρω από μια εστία φωτιάς, να είναι πρόθυμοι να συζητήσουν τα λάθη τους και να είναι έτοιμοι να μοιραστούν κομμάτια από τον τρομαγμένο τους εαυτό. Η ζωή είναι αστεία δύσκολη μα και αστεία ευχάριστη για να μην μπορούν 2-3 φίλοι να γελάσουν και να κλάψουν μαζί γύρω από μια εστία φωτιάς.

Γιατί όπως η φωτιά σε συνεπαίρνει και σε μαγευει έτσι και οι δρόμοι που ο καθενας μας επιλέγει να βαδίσει σε μπερδεύουν και σε αλλάζουν. Η ζωή μας είναι αστεία δύσκολη γιατί παίρνουμε τους εαυτούς μας πολυ πιο σοβαρά από ότι χρειάζεται και αστεία ευχάριστη γιατί οι περισσότεροι από εμάς  απολαμβάνουν την μοναξιά μόνο όταν αμολούν βρωμερές κλανιές που μόνο αυτοί μπορουν να ανεχτούν.

Υ.Γ.1 Οι καφροπαρεές σαφώς δεν αντιμετωπίζουν κανενα προβλημα με τις πιο πανω δυσκολίες.
Υ.Γ.2 Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις, είτε κλάσεις ο πλανήτης θα συνεχίσει να γυρίζει γύρω από τον ήλιο.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Enjoy the ride Dumbass

Είδα πολλά όνειρα χθες βράδυ, ότι ανέβαινα μία σκάλα χωρίς σκαλοπάτια, ότι έτρεχα πάνω στο νερό και πετούσα ψηλά στα αστέρια, ότι πετόυσα μακρυά από την γή, δίπλα σε άγνωστους πλανήτες και σε μια επιβλητική ζώνη άγριων αστεροειδών. Ήταν όμορφο αίσθημα αυτό του να πετάς, ελευθερία μα και ξεγνοισιά. Γαλήνη μα και αναζήτηση. Ήταν πραγματικά όνειρο.

Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ, γιατί μαζί μου πετούσε και άλλος κόσμος και ξαφνικά ακούστηκε κάποιος να φωνάζει:"Θα μας τσακίσουν οι αστεροειδής, μας τραβάει η βαρύτητα προς το μέρος τους." Και τότε όλοι μαζί προσπαθούσαμε να αποφύγουμε την όποια σύγκρουση με τους αστεροειδής. Θυμάμαι καλά ότι όταν αντιλήφθηκα ότι η φορά του σωμάτος μου αλλά και όλων όσων πετούσαν δίπλα μου όδευε αναπόφευκτα προς την επιβλητική ζώνη των αστεροειδών, φοβήθηκα. Ένοιωσα αμέσως ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να προτατευτώ από μια πιθανή συγκρουση με αυτούς τους ιπτάμενους βράχους. Έτσι, καθώς πετούσα ανέμελος, γύρισα ανάσκελα (αν υπάρχει δηλαδή ανάσκελα στο διάστημα)  και τέντωσα πόδια και χέρια και τα κόλησσα στο σωμά μου λες και ήμουν σε στάση προσοχής. Έτσι προσπάθησα να ελέξω λίγο την επικίνδυνη βαρυτήτα που ήθελε εμένα και όσο κόσμο πετούσε δίπλα μου να συγκρουστεί με τους αστεροειδής.

Ένοιωσα ότι αν περιόριζα τις κινησεις του εαυτού μου στο ελάχιστο τότε θα περιόριζα και τις πιθανότητες να συγκρουστώ με ένα ατεροειδή. Λίγες κίνησεις, λίγος κίνδυνος, καθόλου κίνησεις καθόλου κίνδυνος. Αλλά έλα που η φορά της βαρύτητας ήταν αναπόφεκτα επικίνδυνη αφού με εσπρωχνέ ή καλίτερα να πω με τραβούσε προς τους αστεροειδής.

Όταν πέρασε από δίπλα μου ένας ταχύς και μεγάλος αστεροειδής κατάλαβα ότι μπορούσα με το μυαλό μου και με μιά ελαφριά κίνηση του κεφαλιού μου να ελέξω τις κινήσεις μου και να αποφύγω τον κάθε επικύνδινο αστεροειδή που ερχόταν κατα-πάνω μου. Αυτή η συνειδητοποίηση με έκανε να νοιώσω ότι μπορούσα να σωθώ από την καταδίκη μου να συγκρουστώ με ένα ιπτάμενο βράχο λόγω της βαρύτητας. Έτσι λίγο αριστερά το κεφάλι, ή λίγο δεξία, κινούμουν μετα δυσκολίας μα κινούμουν και απέφευγα τον κάθε αστεροειδή που ήθελε να με χτυπήσει ή έστω να με αγγίξει ανεπανόρθωτα.

Και εκεί που ένας μεγάλος αστεροειδής ερχόταν κατα πάνω μου και η κίνηση που έκανα με την βοήθεια του κεφαλιού μου δεν ήταν αρκετή για να τον αποφύγω, εκεί που ένοιωσα ότι η μετωπική σύγκρουση ήταν αναπόφεκτη, άνοιξα πόδια και χέρια και τινάχτηκα προς τα πάνω λες και ξυπνούσα από ένα κακό όνειρο και άρχισα πάλι να πετάω. Αυτή την φορά πετούσα ανάμεσα στους επικίνδυνους αστεροειδής κουνώντας όμως χέρια και πόδια μα και κεφάλι. Πετούσα πάλι όμορφα και ξέγνοιαστα όπως πριν μόνο που αυτή την φορά πετούσα μέσα στην ζώνη των αστεροειδών και με ελιγμούς και πιρουέτες απέφευγα οποιαδήποτε σύγκρουση.

Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι είτε προσπαθούσα να ελέξω κάθε κίνηση μου είτε χόρευα πετώντας ανάμεσα από τους αστεροειδής, ο κίνδυνος σύγκουσης ήταν ο ίδιος, μην σας πω ότι ήταν και λίγο πιο επικονδυνο αν προσπαθούσα να μείνω ακίνητος. Έτσι λοιπόν κατάλαβα ξεκάθαρα πως ότι και να κάνουμε πάντα θα κινδυνεύουμε να συγκρουστούμε, όσο και να προσπαθήσουμε πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα να αποτύχουμε, όσο γρήγορη και αν είμαστε πάντα κάτι θα μας ξεπεράσει... Γι'αυτό λέω ας χορέψουμε πετώντας μέσα στον κίνδυνο παρά να περάσουμε οποιαδήποτε ζώνη αστεροειδών με κλειστά μάτια και σε στάση προσοχής.

Και αν δεν έγινα κατανοητός θα το πω ακόμα πιο απλά: ότι και να κάνουμε δεν μπορούμε να ελέξουμα καμιά φορά και καμιά πορεία στο διάστημα που ζούμε γι'αυτό απολαύστε αυτό το ταξίδι, χορέψτε και χαμογελάστε.

Υ.Γ. Όταν ξύπνησα από το όνειρο με τους αστεροειδής, παραιτήθηκα από την δουλειά μου, αγόρασα ένα ιστιοπλοϊκό και έφυγα για την χώρα των Μαμελούκων, αφού δεν το ελέγχουμε ότι και να κάνουμε, ας το απολάυσουμε τουλάχιστον.


Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Junction - A point where two or more things are joined



Άγγιξε με για καληνύχτα, μην μου μιλήσεις και μην ζητήσεις χάδι.

Άγγιξε με για καληνύχτα και μην με κρίνεις που εγώ δεν μπορώ να ανταποδώσω.

Κοίτα με όπως όλους τους άλλους ανθρώπους  και κρίνε με όπως αυτούς που δεν αγαπάς.

Σήκω και φύγε από κοντά μου, μην μένεις από συνήθεια ούτε από ανάγκη.


Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2018

Μονόλογος

Πάντα έβρισκα αστείους τους μονολόγους, είτε αυτοί μιλούσαν για την ειρήνη είτε για τον θάνατο, για την υγεία, για την θλίψη ή τον πόλεμο....
Όποιο θέμα και αν πραγματεύεται ένας μονόλογος είναι αστείος, για σκεφτείτε το λίγο: ενα ον, ένα ανθρώπινο ον μιλάει μόνο του, χρησιμοποιεί την γλώσσα που ανακαλύφθηκε κατεξοχήν για να επικοινωνεί με τους άλλους ανθρώπους, χρησιμοποιεί λοιπόν αυτό το σπουδαίο εργαλείο για να μιλήσει στον εαυτό του.

Τώρα θα μου πείτε μιλάει κάποιος με τον εαυτό του γιατί έτσι προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον ίδιο και να γνωρήσει καλύτερα τον εαυτό. Διερωτώμαι όμως, αν μπορούμε να υπάρξουμε καθολου μόνοι μας, αν μπορουμε να επικοινωνησουμε πραγματικά με τον εαυτό μας χωρίς τους γύρω μας. 

Η απόλυτη εικόνα της ματαιότητας, να προσπαθείς να εξηγήσει αυτά που νοιώθεις, να κάνεις κατανοητά αυτά που νοιώθεις μιλώντας τα μόνο με τον εαυτό σου και όχι με τους άλλους.