Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Eschatological laundry list

1. Αυτό είναι!
2. Δεν υπάρχουν κρυφά νοήματα.
3. Δεν μπορείς να πας από δω εκεί... χώρια που δεν υπάρχει ούτε άλλο μέρος για να πας.
4. Είμαστε ήδη ετοιμοθανατοι... και θα είμαστε νεκροί για πολύ καιρό.
5. Τίποτα δεν διαρκεί!
6. Δεν υπάρχει τρόπος να αποκτήσεις όλα όσα θέλεις.
7. Δεν μπορείς να κατέχεις κάτι εκτός αν το αφήσιες.
8. Μπορείς να κατέχεις μόνο αυτό που προσφέρεις.
9. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο έχασες κάποια πράγματα.
10. Ο κόσμος δεν είναι απαραίτητα δίκαιος. Συχνά, το να είσαι καλός δεν σημαίνει ανταπόδοση και δεν υπάρχει κανένα αντιστάθμισμα για την κακοτυχία.
11. Παρ'ολα αυτά, έχεις την ευθύνη να κάνεις πάντα το καλύτερο.
12. Είναι ένα τυχαίο σύμπαν στο οποίο εμείς δίνουμε νόημα.
13. Πραγματικά δεν ελέγχεις τίποτε.


Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Όχι άλλο ρόζ


Η ροζ στιγμή ενός ζευγαριού είναι όταν ένας από τους δύο εραστές είναι σε ρομαντικό mood και κατ'επεκτασή κάνει και διάφορα ρομαντικά ανοίγματα προς τον άλλο εραστή, ενώ ο συν-εραστής του δεν βρίσκεται στην ίδια διάθεση.
Η κοκκίνη στιγμή ενός ζευγαριού είναι όταν και οι δύο είναι σε ρομαντικό mood, και κάνουν και απολαμβάνουν και οι δύο τα ερωτικά ανοίγματα του άλλου.

Simple as that.

Υ.Γ. ...να σας δω που θα σας λείψει το κόκκινο...


Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Σημείο Αιχμής

Όλοι οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της ζωής τους φτάνουν σε ένα σημείο που ενώ το επαράκαμαν με το φαί, την δουλειά, τις συγκρόυσεις, ή ακόμα και τον έρωτα, θέλουν να φανe κιάλο, χωρίς όμως να πεινούν ή να δουλέψουν και άλλο, ενώ εδούλεψαν αρκετά… Όταν δηλαδή θέλουν να συνεχίσουν εκείνο που κάνουν μέχρι εξάντλησεως ότι και αν είναι εκείνο, τότε βρίσκονται στο σημείο αιχμής τους.
Σημεία αιχμής  έχουν όλοι έιτε για ουσιαστικά θέματα στην ζωή τους είτε για μικρά και καθημερινά. 

Το σημείο αιχμής του καθενός έχει να κάμει με μια στιγμή όπου η λογική και το συναίσθημα σου συναντιούνται και σου μηνύουν την βούληση τους για ενός είδους αλλαγής, σε ειδοποιούν δηλαδή ότι θα ήθελαν μια μικρή αλλαγή κατεύθυνσης από αυτήν που ήδη ακολουθείς. Εκείνη η στιγμή είναι μια στιγμή εγρήγορσης που μπορείς να αντιληφθείς ότι αυτό που ήδη έκαμνες ως τωρά δεν σε βγάζει κάπου καλύτερα από εκεί που ήσουν ήδη, τότε το μόνο που σου μένει είναι να αρπάξεις εκείνη την στιγμή και να κάνεις αυτό που θα σε πάρει κάπου αλλού από εκεί που ήσουν μέχρι τώρα.
Γιατί εκείνη ακριβώς την στιγμή, όταν βρίσκεσαι στο μετάιχμιο, αν κοντοσταθείς και σκεφτείς την επιλογή σου, αν εκείνη την στιγμή αρνηθείς να κάμεις εκείνο που ασυναίσθητα ήθελες να κάμεις και επιλέξεις να κάμεις κάτι άλλο… τότε σίγουρα θα επιλέξεις την αλλαγή, θα επιλέξεις να κάνεις αυτό που κρύβεται καλά μέσα σου και σε περίμενε να ξυπνήσεις για να το αξιοποιήσεις… 
Αυτό να με θυμηθείς θα κάνει όλη την διαφορά.

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Tell me a story




Υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που αξίζει να ειπωθούν και ιστορίες που οι αφηγητές τους έχουν ανάγκη να τις διηγηθούν...
Εσύ ποια ιστορία έχεις να πεις ή καλίτερα ποια ιστορία θέλεις να ακούσεις;






Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Εκμαυλίζοντας την Αθωότητα




Aν έμπαινε η αστυνομία θα με μαζεύανε γι’αυτή την μικρή αμαζόνα που έχω δίπλα μου. Ναι μια μικρή Αμαζόνα κοιμάται δίπλα μου, στο κρεβάτι μου. Ένα ατίθασο πλασματάκι, εν δυνάμει μοναδική προσωπικότητα. Ακούει στο όνομα Ίρις και σήμερα κλείνει επιτέλους τα 17 της χρόνια. Πάνε τώρα δύο μήνες που κοιμόμαστε μαζί ή καλύτερα να πω, όπως της αρέσει να το λέει, που κάνουμε έρωτα. Πόσο λατρεύω την αγνότητα μυαλού που έχει, νομίζω εξάλλου αυτό ήταν και το μεγαλύτερο της προτέρημα στο να με κερδίσει. Δεν μ’αρέσει να ακούγομαι υπερόπτης αλλά θέλω να λεω τα πράγματα όπως έχουν, όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί μισώ όταν περι-αυτολογώ. Μπορώ να μιλήσω για τα πάντα αλλά μην με βάλεις να μιλήσω για τον εαυτό μου. Ίδρώνω από την αμηχανία. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που μου αρέσει πολύ η δουλειά μου.

Η θέση του καθηγητή μέσα στην τάξη, τον βάζει μέσα σε μια θέση προστατευόμενου ανάμεσα σε προστατευόμενους.Ο καθηγητής  όσο φιλικός και προσιτός μπορεί να είναι πάντα έχει το δικαίωμα να αποσυρθεί από οποιαδήποτε άβολη συζήτηση γίνεται μέσα στην τάξη, φτάνει να το ζητήσει. Πάντα μου άρεσε που είχα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο μέσα στην τάξη. Αυτός φαντάζουμαι είναι και ο λόγος που επέλεξα να συνεχίσω να διδάσκω παρά τις κακές συνθήκες που είχα να αντιμετωπίσω και τα οικονομικά προβλήματα. Όχι δεν ξεκινώ να δικαιολογούμαι γιατί γάμησα μια απ’τις μαθήτριες μου. "Ο γέγονε γέγονε" έλεγε η δικιά μου ανέραστη φιλόλογος και για ότι έγινε δεν μετανοιώνω και ούτε πρόκειται να μετανοιώσω απλά θέλω να διηγηθώ την ιστορία όπως πραγματικά έγινε πριν τα κοράκια της εκκλησίας και οι συντηριτηκοί άρχοντες αυτής της επαρχιακής πόλης με κατηγορήσουν για παιδοφιλία, εκμετάλευση, ασέλγεια, έγκλημα και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο.

 Ήταν μια από αυτές τις εύκολες μα... πρώτες μέρες του σχολείου. Κάθε πρώτη μέρα ο καθηγητής συστήνεται στους μαθητές του, και προσπαθεί τουλάχιστον να μάθει τα ονόματα τους. Αυτό έκανα και εγώ, «Καλησπέρα,» είπα «ονομάζομαι Ορέστης Δημητρέλης και μαζί θα κάνουμε το μάθημα της Ιστορίας.» Κοντοστάθηκα λίγο, κόιταξα τους μαθητές και ρώτησα «Πόσοι από εσάς ξέρετε ποιος ήταν Ορέστης στην Ελληνική Μυθολογία;» Κανένας δεν σήκωσε το χέρι του. Μάλιστα οι μαθητές στο πίσω θρανίο δεν έδωσαν καν σημασία στην ερώτηση μου, ανάμεσα τους και η Ίρις που τώρα κοιμάται δίπλα μου.


Έβηξα προσποιητά και μετά είπα μεγαλόφωνα βλέποντας έντονα τους μαθητές στα πίσω θρανία: «Σήμερα μιας και είναι η πρώτη μέρα και σκοπός μας είναι να γνωριστούμε και να μάθουμε ο ένας τα ονόματα του άλλου... Θα πεί ο καθένας σας μια Ιστορία για το όνομα του. Οτιδήποτε γνωρίζετε για το όνομα σας, από πού προέρχεται, ποιο ιστορικό πρόσωπο έφερε το όνομα σας ή ακόμα να σκαρφιστέιτε μια ιστορία για το όνομα σας.»

Αφού καθόρισα λέγοντας τι θα κάνουμε αυτό το σαρανταπεντάλεπτο συνέχισα: «Θα ξεκινήσω εγώ λέγοντας σας την Ιστορία του Ορέστη και άμα τελείωσω θα πάρετε σειρά εσείες με την δικιά σας Ιστορια για το ονομα σας.» Στα πίσω θρανία συνέχισαν να με αγνοούν και με ένα επιτηδευμένο ύφος εκνευρισμού έδειξα την Ίρις και είπα: «Mόλις τελειώσω με την Ιστορία του Ορέστη θα μας πείς εσύ την Ιστοριά του Ονόματος σου.»

«Μα δεν υπήρχε κάποιο ιστορικό πρόσωπο πριν από εμένα που να έφερε το όνομα μου» έκανε να διαμαρτυριθεί και αμέσω την διέκοψα λέγοντας της χωρίς να δώσω εγώ σημασία στι α λόγια της: «Τότε να σκαρφιστεις μια Ιστορία με το όνομα σου και να μας την διηγηθείς.»  Είπα εγώ την Ιστορία μου εν τάχυ για τον Ορέστη για τον φόνο της Μάνας του, για τις Ερινύες που τον κυνηγούσαν και για την βοήθεια της Θεάς Αθηνάς. Μόλις τελείωσα αμέσως απευθήνθηκα στην Ίρις: «Ελπίζω να είχες αρκετή ώρα και να έπλασες μια καλή Ιστορία για να θυμόμαστε το όνομα σου». Η Ίρις έγραφε κάτι όσο εγώ μιλούσα, και την στιγμή που της απευθήνθηκα μου χαμογελασε μα συνέχισε να γράφει.

«’Ιρις» είπα αυστηρά «Ακούμε την Ιστορία σου»

«Να έρθω μπροστά στον πίνακα» ρώτησε.

«Ότι σε κάνει να νοιώθεις πιο άνετα» απάντησα.

Η Ίρις ήρθε μπροστα στην τάξη και αρχισε να διηγείται την δικιά της Ιστορία: «Η ‘Ιρις ήταν μια Ιέρεια σε μια σχολή στην Αρχαία Αθήνα, ξέρω ότι θα μου πείτε δεν υπήρχαν σχολές με Ιέρειες παρα μόνο Ιερά και ναοί, μα η Ίρις ήταν Ιέρεια σ’αυτή την Σχολή. Ήταν κάτι σαν η πρύτανης της σχολής».
Πρέπει να παραδεχτώ ότι μου είχε αρέσει το εύρημα της και χαμογέλασα ακούγοντας την. Η Ίρις βλέποντας με να χαμογελώ, έδειξε να κολακεύεται και συνέχισε την Ιστορία της ξαφνιάζοντας μας όλους.

«Η Ίρις λοιπόν είχε δημιουργήσει μια σχολή στο κέντρο της αρχαίας Αθήνας που είχε ως σκοπό να αναπτύξει τα ταλέντα των φοιτητών της που καμία άλλη σχολή δεν προσπάθησε να καλλιεργήσει πριν από αυτήν. Απο αυτή την σχολή είχαν εκκολαφτεί διάφοροι ολυμπιονίκες, διάσημοι γλύπτες καθώς και πολύ γνωστοί πολιτικοί της Αρχαίας Αθήνας. Ως Ιέρεια της Σχολής ήταν υπέυθυνη για όλες τις μεθόδους μάθησης των εκπαιδεύομενων της, και γι'αυτό τον λόγο εξάλου ήταν και πολύ ξακουστή η σχολή, για τις Ίρειες μεθόδους διδασκαλίας. Στην Σχολή αυτή οι μαθητές καλούνταν από πολύ μικρή ηλικία να μιλούν με τον εαυτό τους μεγαλόφωνα ως ένα είδος προσευχής.»

«Πολύ όμορφα μέχρι εδώ» είπα διακόπτωντας την, «τι είχε να αντιμετωπίσει η Ίρις, έγινε κάτι που έπρεπε να το επιμεληθεί, ύπήρχε κανένας αντιήρωας που έπρεπε να συνετιστεί.. γιατί αυτή η Ιστορία αξίζει να ειπωθεί;» θυμάμαι να νοιώθω ότι με τις παρατηρήσεις μου ήταν λες και ήθελα και εγώ να πάρω κάτι από την λάμψη της ιστορίας της.

«Για περίμενε κύριε», αποκρίθηκε αυτή όλο αυτοπεποίθηση, «ακόμα δεν άρχισα.»

Αυτό ήταν ακόμα δεν είχε αρχίσει και με έβαλε στην θέση μου. Περί αυτού πρόκειται και όλη η Ιστορία. Για ένα κορίτσι που έβαλε γυαλιά του δάσκαλου. Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή. Ναι αυτή που κοιμάται δίπλα μου είναι η Ίρις, η Ίρις μου, η πιο εύστροφη μου μαθήτρια. 


to be continued....



Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Εκμαυλίζοντας την σεμνοτυφία

                       

Ήταν και οι δυο ξαπλωμένοι ανάσκελα μα ξύπνιοι. Τα κορμιά τους εφάπτονταν. Την άγγιξε απαλά στη μέση και προχώρησε αργά στην κοιλιά της και από εκεί λίγο πιο κάτω, λίγο πριν τα σκέλια. Ήταν ερεθισμένος, το εσώρουχο του, του είχε ήδη γίνει στενό.
Αυτή το κατάλαβε απ’τα χάδια του. Γύρισε στο πλάι, το δεξί της χέρι κινήθηκε προς το πιο ζεστό σημείο του σώματος του.  Τον άγγιξε. Ένοιωσε την ψηλή θερμοκρασία του. Το χέρι της μετά από κάποια χάδια προχώρησε κάτω από το μποξεράκι. Μια βαθιά ανάσα και ένα τέντωμα των ποδιών του  δήλωσε την αίσθηση ερωτισμού που τον κατέκλυσε. Το ένα της χέρι το πέρασε μέσα απ’τα μαλλιά του και με το άλλο του αύξανε την ηδονή. Έσκυψε στο αυτί του και ξεκίνησε να χαϊδεύει τις εσοχές του απαλά με την γλωσσά της. Οι ανάσες του έγιναν όλο και πιο βαριές, όλο και περισσότερο λαχανιασμένες. Καθώς πλησίαζε στο σημείο βρασμού του, την σταμάτησε , δεν ήθελε να λυτρωθεί από τον αδίστακτο πόθο του έρωτα.
Την γύρισε ανάσκελα και άρχισε να την φιλά. Από το στόμα της προχώρησε  στο λαιμό της και κατέληξε κάτω από το αυτί της να ρουφάει το δέρμα της. Τα χείλια του από εκεί κατέβηκαν στα στήθια της. Απομάκρυνε το εσώρουχο της, τα έπιασε στα χέρια του, έφερε το ένα κοντά στο άλλο και τα γεύτηκε. Εστίασε την προσοχή του στο ένα απολαμβάνοντας την ανεπανάληπτη μαλακή επιφάνεια  της γυναικείας θηλής. Με χάδια και φιλιά ξεκίνησε η κάθοδος προς το πιο λατρεμένο σύμβολο του ανδρικού πόθου. Της άνοιξε τα πόδια. Η κλειτορίδα της ανάδυε την μυρωδιά των χυμών του γυναικείου αιδοίου που μπορούν να παράξουν ζωή, τον γοήτευσε όπως ένα λουλούδι γοητεύει την μέλισσα. Η γλωσσά του έφερνε βόλτες πάνω από την κλειτορίδα της. Διέσχισε ολόκληρη την κοιλάδα της φτάνοντας μέχρι το μακρινό φαράγγι και μετά ξανά πίσω στην αρχή της κοιλάδας. Αρχικά απαλά, άρρυθμα, αρχετυπικά μα όσο το γυναικείο όργανο  διαστελλόταν τόσο η γλωσσά έκανε εντονότερες τις κινήσεις της.
Την άκουσε να εκφράζεται με επιφωνήματα ηδονής και ικανοποίησης. Την ίδια όμως στιγμή την ένιωσε να τραβιέται προς τα πίσω. Ήθελε και εκείνη να φουσκώσει από ηδονή, να γεμίσει τις αποθήκες ερωτισμού της και να τις αδειάσει όταν θα ήταν και αυτός έτοιμος να κάνει το ίδιο. Σηκώθηκε, ήθελε να του ανταποδώσει το προκαταρκτικό δωράκι που εισέπραξε, κατέβηκε χαμηλά. Τον έβαλε στο στόμα της και με τη βοήθεια των χεριών της επέβαλε ένα γρήγορο σταθερό ρυθμό.  Ήξερε ποσό του άρεσε.
Αυτός έβαλε τα χεριά του στο κεφάλι της και χάιδευε ανεπιτήδευτα τα μαλλιά της. Είχαν φτάσει και οι δυο σε ένα επίπεδο ευχαρίστησης που σου επιτρέπει να αφεθείς. Την σταμάτησε. Την σήκωσε και την φίλησε υγρά, παθιασμένα, την ξάπλωσε πάλι ανάσκελα. Την πλησίασε, ένιωσε την θαλπωρή του κόλπου της.
Η στιγμή που περίμεναν και οι δυο είχε επιτελούς φτάσει. Είχαν και οι δυο ξεχάσει πως σου κόβει την ανάσα ο ερωτάς όταν προχωράει στην σάρκα. Έκσταση που αναστατώνει κάθε κομμάτι σου. Πράξη που σε λυτρώνει από την συνήθεια της σεμνοτυφίας.
Οι κινήσεις τους τώρα πια υπαγορεύονταν από τη φύση και έφερναν τα κορμιά τους όλο και πιο κοντά.

 7/10/2009

-------------

«Σε αντιδιαστολή με το άλογο, ενστικτώδες ζευγάρωμα των σκουληκιών ή των ρακούν… Ο ερωτισμός είναι από τα λίγα σημαντικά πράγματα που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα.»  Τομ Ρόμπινς