Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

Kareem's Father


Kareem's Father was the son of a hardworking Merchant in the Middle East. He was neither rich nor poor, he had only two camels and a dog but he was a good man with good a reputation among the merchants.

Kareem's father had an extraordinary feeling for his son's future. He was strongly feeling, almost knew that one day the King of Arabia would kill his son, Kareem.

 Kareem's father didn't just felt that his son would die but he had this weird feeling of knowing that his son will die. He knew that the fate of his son was to die from a royal sword.

"Were you ever so certain that something bad will happen?" he was constantly asking his customers. Did you ever feel that a member of your family will die?"

"Did you ever feel that the fate of a relative is to die young from a king's sword and you cannot stop it whatever you are willing to do?"  he continued asking in vain.

"Did you ever feel that you need to kill the king to save your son?" Did you?" he was almost crying one day to a group o Southern Merchants. And to his surprise one of them answered: "Yes I know what you are talking about the same happened to me!"

"Is your son alive?' Kareem's Father asked. "No, he died 5 years ago'. The man answered. 'A king's soldier killed him in a village's skirmish... But I know how to save your son!"





 (to be continued)

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Valentine my ass


Κάποια χρόνια πριν, αρκετά χρόνια πριν είναι η αλήθεια - τόσα χρόνια πριν που πραγματικά με ξαφνιάζει που το θυμάμαι ακόμα - είχα μια περίεργη γκόμενα που με έπαιρνε συνέχεια τηλέφωνο. Όχι δεν ήταν ενοχλητική απλά λίγο φλύαρη. Με έπαιρνε τηλέφωνο και μιλούσαμε για ώρες. Μ’αρεσε δεν λέω ήταν και αυτή πολύ αναλυτική και αρκετά ισχυρογνώμων, αλλά με κούραζε λίγο. Για εμένα αυτή η τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε ήταν αρκετά ικανοποιητική, σχεδόν υπέρ του δέοντος. Αν υπάρχει δέον σ’αυτή την περίπτωση. Όπως και να έχει εγώ όσο καιρό ήμασταν μαζί παίζει να την έπιασα συνολικά 2-3 φορές. Θυμάμαι πολύ γλαφυρά να μου λέει: «το δικό σου τηλέφωνο δεν μπορεί να καλέσει; Μόνο κλήσεις δέχεται;» Όντως λες και μόνο κλήσεις δεχόταν το τηλέφωνο μου από αυτήν, αφού ποτέ δεν έπαιρνα εγώ. Θυμάμαι τότε το βρήκα και λίγο αστείο το σχόλιο της, μάλιστα σκέφτηκα ότι κάπως έτσι εγώ χρησιμοποιούσα το κινητό μου: το είχα για να με καλούν παρά για να καλώ εγώ ο ίδιος… 

Κάποια χρόνια μετά, αρκετά χρόνια μετά είναι η αλήθεια – τόσα χρόνια μετά που πραγματικά με ξαφνιάζει που κάνω αυτή την σύνδεση – είχα μια περίεργη περιπέτεια με το κινητό μου. Όχι δεν μου το έκλεψαν ούτε το έχασα, απλά έσπασε.  Τις πρώτες μέρες το βρήκα και λίγο ενδιαφέρον, λίγο ρομαντικό χωρίς κινητό. Σκέφτηκα ότι μπορώ να κάνω λίγες μέρες χωρίς κινητό. Μετά όμως από μια εβδομάδα πήγα τρέχοντας να πάρω καινούργιο, ήθελα και εγώ όπως όλοι να επικοινωνώ με τους γύρω μου. Πήρα λοιπόν ένα ωραίο καινούργιο κινητό που έκανε και εγώ δεν ξέρω πόσα πράγματα. Για να ξεκλειδώνει είχε ένα περίεργο κωδικό που καλά-καλά δεν θυμόμουνα. Είχε όμως και μια ρύθμιση για να το ξεκλειδώνεις με το δαχτυλικό σου αποτύπωμα. Να μην τα πολυλογώ πολύ τεχνολογία.
Σε ένα restart όμως που είχα κάνει το καινούργιο υπερ-κινητό δεν ξεκλείδωνε με το δαχτυλικό μου αποτύπωμα, αντ’αυτού ήθελε τον περίεργο κωδικό τον οποίο δεν θυμόμουνα. Έτσι δεν μπορούσα να ξεκλειδώσω το κινητό με αποτέλεσμα να μην μπορώ να το χρησιμοποιήσω. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα μαζί του, ούτε ξυπνητήρι να βάλω, ούτε στο ίντερνετ να μπω, ούτε μηνύματα να δώ, και σαφώς ούτε να τηλεφωνήσω.. Τίποτα απολύτως δεν μου επέτρεπε να κάνω αν δεν έβαζα τον κωδικό που είχα ήδη ξεχάσει! Όταν όμως με καλούσαν μπορούσα να το απαντήσω. Ήταν ένα υπερ-κινητό που δεχόταν μόνο κλήσεις, τίποτε άλλο…

Happy Valentine's Day!

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Elation

I am depressed, and I want to get " I " out of this depression. The opposite of depression is elation, I cannot force myself to be elated. I can, however, get drunk. This makes me wonderfully elated, and so when the next depression arrives, I have a quick cure.
The subsequent depressions have a way of getting deeper and blacker, because I am not digesting the depressed state and eliminating its poisons. So i need to get drunker to drown them. Very soon I begin to hate myself for getting so drunk, which makes me still more depressed -- and so it goes.

Alan Watts
Page 127
The Wisdom of Insecurity