Κλίση Προσωπικής Αντωνυμίας

 Αν η ελληνική γραμματική και όλη η ελληνική γραμματεία, όπως αναπτύχθηκαν δια μέσου των αιώνων,  έχουν κάποια σημασία πέραν των επιφανειακών κανόνων ορθογραφίας, τότε έχω να πώ ότι το ἐγὼ ούτε δασύνεται ούτε περισπάται ενώ το  ἡμεῖς και δασύνεται και περισπάται. 

Επίσης, το ἐγὼ σε καμία πτώση εκτός της γενικής ενικού παίρνει περισπωμένη (ἐμοῦ όχι όμως και στο μου) ενώ το ἡμεῖς σε όλες τις πτώσεις παίρνει και δασεία και περισπωμένη. Ακόμα και στο ἡμᾶς που συνήθως το -ας παίρνει οξεία αφου συνήθως είναι βραχύ άρα μη καθαρό, ενώ στην περίπτωση του ἡμᾶς είναι μακρό άρα καθαρό και περισπάται.

Just saying...

Υ.Γ. Αν τελοσπάντων οι τόνοι και τα πνεύματα έχουν και κάποια άλλη σημασία από την επιφανειακή επιδερμική σημασία της σωστής ορθογραφίας...

Η επανάσταση ξεκινάει εδώ και τώρα

Δεν υπάρχει πραγματικά καμιά ανάγκη να βγεις στους δρόμους, καμιά ανάγκη να φωνάξεις, καμιά ανάγκη να τσακωθείς με κάποιον... Γιατί η αλλαγή μπορεί να επέλθει με μια πολυ μικρή και ουσιαστική κίνηση.
Μια απλή κίνηση μπορεί να προκαλέσει ένα τεράστιο φαινόμενο ντόμινο που θα συνεπάρει όλο τον κόσμο.

Όλα μπορούν να ξεκινήσουν ακόμα και με την απλή απόφαση σου να βάλεις το αποσμητικό σου πρώτα κάτω από την αριστερή μασχάλη και μετά κάτω από την δεξιά. Με μια απλή απόφαση να μην γελάσεις με ένα συνηθισμένο αστείο ή και να μην απαντήσεις σε ένα χαζό σχόλιο.
Η αλλαγή δεν χρειάζεται ούτε φανφάρες ούτε φωνές, η αλλαγή πιστέψτε με δεν χρειάζεται να οργανώσεις κοινωνικά σύνολα και αγώνες για το κοινό καλό. Η αλλαγή χρειάζεται μόνο εσένα... Άμα εσύ ξεσηκωθείς, ξεβολευτείς και αλλάξεις, τότε και μόνο τότε επέρχεται η αλλαγή.

Δοκίμασε για αρχή να κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτά που έκανες συνήθως... Σήκω μια μέρα νωρίτερα για να δεις την ανατολή του ήλιου. Σήκω μια μέρα από την δεξιά πλευρά του κρεβατιού σου παρά από την αριστερή. Βουρτσισε τα δόντια σου κρατώντας το βουρτσάκι με το αδύνατο σου χέρι. Κάπως έτσι θα ξεκινήσει και μια ουσιαστική αλλαγή ή έστω κάπως έτσι η θα προετοιμαστείς για την ουσιαστική αλλαγή.

Γιατί είναι λίγο αφελές να πιστέυεις ότι μπορεί μια κοινωνία να αλλάξει αν εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να αλλάξεις μικρά πράγματα στην καθημερινότητα σου.

“Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω."  Ν. Καζαντζάκης 

Ιστός

Μήπως εμείς οι Ελλαδίτες έχουμε πολύ γεροδεμένο κοινωνικό ιστό στις εξόδους μας αλλά πολύ αδύνατο κοινωνικό ιστό σε θέματα που έχουν να κάνουν με την οικογένεια, τον σεβασμό του άλλου και της πραγματικής αποδοχής της διαφορετικότητας...

Μήπως πρέπει να μιλούμε λιγότερο και να αρχίσουμε να ακούμε... 

Να σταματήσουμε να γελάμε και να μείνουμε λίγο αταραχοι... 

Να προσπαθήσουμε να μην απαντήσουμε και αντ'αυτου να σκεφτούμε ...

Να αφήσουμε πίσω μια καλή ατάκα χιούμορ και να πάμε ουσιαστικά παρακάτω...

Υ. Γ. Προσέξτε γιατί τις παραπάνω φορές το χιούμορ απλά ξεμπροστιάζει τον ρατσιστικό τροπο που σκεφτόμαστε. 

Είμαι άντρας, είμαι straight και κάνω γιόγκα

https://avant-garde.com.cy/prosopa/eimai-antras-eimai-skaliotis-straight-kai-kanw-yoga

The road not taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Can you think greater than you feel?

“Warning: when feelings become the means of thinking, or if we cannot think greater than how we feel, we can never change. To change is to think greater than how we feel. To change is to act greater than the familiar feelings of the memorized self.” 

Fireplace

Δεν υπάρχει πιο ουσιαστικό πράμα κοινωνικά, από το να μαζεύονται 2-3 φίλοι γύρω από μια εστία φωτιάς, να είναι πρόθυμοι να συζητήσουν τα λάθη τους και να είναι έτοιμοι να μοιραστούν κομμάτια από τον τρομαγμένο τους εαυτό. Η ζωή είναι αστεία δύσκολη μα και αστεία ευχάριστη για να μην μπορούν 2-3 φίλοι να γελάσουν και να κλάψουν μαζί γύρω από μια εστία φωτιάς.

Γιατί όπως η φωτιά σε συνεπαίρνει και σε μαγευει έτσι και οι δρόμοι που ο καθενας μας επιλέγει να βαδίσει σε μπερδεύουν και σε αλλάζουν. Η ζωή μας είναι αστεία δύσκολη γιατί παίρνουμε τους εαυτούς μας πολυ πιο σοβαρά από ότι χρειάζεται και αστεία ευχάριστη γιατί οι περισσότεροι από εμάς  απολαμβάνουν την μοναξιά μόνο όταν αμολούν βρωμερές κλανιές που μόνο αυτοί μπορουν να ανεχτούν.

Υ.Γ.1 Οι καφροπαρεές σαφώς δεν αντιμετωπίζουν κανενα προβλημα με τις πιο πανω δυσκολίες.
Υ.Γ.2 Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις, είτε κλάσεις ο πλανήτης θα συνεχίσει να γυρίζει γύρω από τον ήλιο.

Enjoy the ride Dumbass

Είδα πολλά όνειρα χθες βράδυ, ότι ανέβαινα μία σκάλα χωρίς σκαλοπάτια, ότι έτρεχα πάνω στο νερό και πετούσα ψηλά στα αστέρια, ότι πετόυσα μακρυά από την γή, δίπλα σε άγνωστους πλανήτες και σε μια επιβλητική ζώνη άγριων αστεροειδών. Ήταν όμορφο αίσθημα αυτό του να πετάς, ελευθερία μα και ξεγνοισιά. Γαλήνη μα και αναζήτηση. Ήταν πραγματικά όνειρο.

Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ, γιατί μαζί μου πετούσε και άλλος κόσμος και ξαφνικά ακούστηκε κάποιος να φωνάζει:"Θα μας τσακίσουν οι αστεροειδής, μας τραβάει η βαρύτητα προς το μέρος τους." Και τότε όλοι μαζί προσπαθούσαμε να αποφύγουμε την όποια σύγκρουση με τους αστεροειδής. Θυμάμαι καλά ότι όταν αντιλήφθηκα ότι η φορά του σωμάτος μου αλλά και όλων όσων πετούσαν δίπλα μου όδευε αναπόφευκτα προς την επιβλητική ζώνη των αστεροειδών, φοβήθηκα. Ένοιωσα αμέσως ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να προτατευτώ από μια πιθανή συγκρουση με αυτούς τους ιπτάμενους βράχους. Έτσι, καθώς πετούσα ανέμελος, γύρισα ανάσκελα (αν υπάρχει δηλαδή ανάσκελα στο διάστημα)  και τέντωσα πόδια και χέρια και τα κόλησσα στο σωμά μου λες και ήμουν σε στάση προσοχής. Έτσι προσπάθησα να ελέξω λίγο την επικίνδυνη βαρυτήτα που ήθελε εμένα και όσο κόσμο πετούσε δίπλα μου να συγκρουστεί με τους αστεροειδής.

Ένοιωσα ότι αν περιόριζα τις κινησεις του εαυτού μου στο ελάχιστο τότε θα περιόριζα και τις πιθανότητες να συγκρουστώ με ένα ατεροειδή. Λίγες κίνησεις, λίγος κίνδυνος, καθόλου κίνησεις καθόλου κίνδυνος. Αλλά έλα που η φορά της βαρύτητας ήταν αναπόφεκτα επικίνδυνη αφού με εσπρωχνέ ή καλίτερα να πω με τραβούσε προς τους αστεροειδής.

Όταν πέρασε από δίπλα μου ένας ταχύς και μεγάλος αστεροειδής κατάλαβα ότι μπορούσα με το μυαλό μου και με μιά ελαφριά κίνηση του κεφαλιού μου να ελέξω τις κινήσεις μου και να αποφύγω τον κάθε επικύνδινο αστεροειδή που ερχόταν κατα-πάνω μου. Αυτή η συνειδητοποίηση με έκανε να νοιώσω ότι μπορούσα να σωθώ από την καταδίκη μου να συγκρουστώ με ένα ιπτάμενο βράχο λόγω της βαρύτητας. Έτσι λίγο αριστερά το κεφάλι, ή λίγο δεξία, κινούμουν μετα δυσκολίας μα κινούμουν και απέφευγα τον κάθε αστεροειδή που ήθελε να με χτυπήσει ή έστω να με αγγίξει ανεπανόρθωτα.

Και εκεί που ένας μεγάλος αστεροειδής ερχόταν κατα πάνω μου και η κίνηση που έκανα με την βοήθεια του κεφαλιού μου δεν ήταν αρκετή για να τον αποφύγω, εκεί που ένοιωσα ότι η μετωπική σύγκρουση ήταν αναπόφεκτη, άνοιξα πόδια και χέρια και τινάχτηκα προς τα πάνω λες και ξυπνούσα από ένα κακό όνειρο και άρχισα πάλι να πετάω. Αυτή την φορά πετούσα ανάμεσα στους επικίνδυνους αστεροειδής κουνώντας όμως χέρια και πόδια μα και κεφάλι. Πετούσα πάλι όμορφα και ξέγνοιαστα όπως πριν μόνο που αυτή την φορά πετούσα μέσα στην ζώνη των αστεροειδών και με ελιγμούς και πιρουέτες απέφευγα οποιαδήποτε σύγκρουση.

Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι είτε προσπαθούσα να ελέξω κάθε κίνηση μου είτε χόρευα πετώντας ανάμεσα από τους αστεροειδής, ο κίνδυνος σύγκουσης ήταν ο ίδιος, μην σας πω ότι ήταν και λίγο πιο επικονδυνο αν προσπαθούσα να μείνω ακίνητος. Έτσι λοιπόν κατάλαβα ξεκάθαρα πως ότι και να κάνουμε πάντα θα κινδυνεύουμε να συγκρουστούμε, όσο και να προσπαθήσουμε πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα να αποτύχουμε, όσο γρήγορη και αν είμαστε πάντα κάτι θα μας ξεπεράσει... Γι'αυτό λέω ας χορέψουμε πετώντας μέσα στον κίνδυνο παρά να περάσουμε οποιαδήποτε ζώνη αστεροειδών με κλειστά μάτια και σε στάση προσοχής.

Και αν δεν έγινα κατανοητός θα το πω ακόμα πιο απλά: ότι και να κάνουμε δεν μπορούμε να ελέξουμα καμιά φορά και καμιά πορεία στο διάστημα που ζούμε γι'αυτό απολαύστε αυτό το ταξίδι, χορέψτε και χαμογελάστε.

Υ.Γ. Όταν ξύπνησα από το όνειρο με τους αστεροειδής, παραιτήθηκα από την δουλειά μου, αγόρασα ένα ιστιοπλοϊκό και έφυγα για την χώρα των Μαμελούκων, αφού δεν το ελέγχουμε ότι και να κάνουμε, ας το απολάυσουμε τουλάχιστον.