“Warning: when feelings become the means of thinking, or if we cannot think greater than how we feel, we can never change. To change is to think greater than how we feel. To change is to act greater than the familiar feelings of the memorized self.”
Δεν υπάρχει πιο ουσιαστικό πράμα κοινωνικά, από το να μαζεύονται 2-3 φίλοι γύρω από μια εστία φωτιάς, να είναι πρόθυμοι να συζητήσουν τα λάθη τους και να είναι έτοιμοι να μοιραστούν κομμάτια από τον τρομαγμένο τους εαυτό. Η ζωή είναι αστεία δύσκολη μα και αστεία ευχάριστη για να μην μπορούν 2-3 φίλοι να γελάσουν και να κλάψουν μαζί γύρω από μια εστία φωτιάς.
Γιατί όπως η φωτιά σε συνεπαίρνει και σε μαγευει έτσι και οι δρόμοι που ο καθενας μας επιλέγει να βαδίσει σε μπερδεύουν και σε αλλάζουν. Η ζωή μας είναι αστεία δύσκολη γιατί παίρνουμε τους εαυτούς μας πολυ πιο σοβαρά από ότι χρειάζεται και αστεία ευχάριστη γιατί οι περισσότεροι από εμάς απολαμβάνουν την μοναξιά μόνο όταν αμολούν βρωμερές κλανιές που μόνο αυτοί μπορουν να ανεχτούν.
Υ.Γ.1 Οι καφροπαρεές σαφώς δεν αντιμετωπίζουν κανενα προβλημα με τις πιο πανω δυσκολίες.
Υ.Γ.2 Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις, είτε κλάσεις ο πλανήτης θα συνεχίσει να γυρίζει γύρω από τον ήλιο.
Είδα πολλά όνειρα χθες βράδυ, ότι ανέβαινα μία σκάλα χωρίς σκαλοπάτια, ότι έτρεχα πάνω στο νερό και πετούσα ψηλά στα αστέρια, ότι πετόυσα μακρυά από την γή, δίπλα σε άγνωστους πλανήτες και σε μια επιβλητική ζώνη άγριων αστεροειδών. Ήταν όμορφο αίσθημα αυτό του να πετάς, ελευθερία μα και ξεγνοισιά. Γαλήνη μα και αναζήτηση. Ήταν πραγματικά όνειρο.
Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ, γιατί μαζί μου πετούσε και άλλος κόσμος και ξαφνικά ακούστηκε κάποιος να φωνάζει:"Θα μας τσακίσουν οι αστεροειδής, μας τραβάει η βαρύτητα προς το μέρος τους." Και τότε όλοι μαζί προσπαθούσαμε να αποφύγουμε την όποια σύγκρουση με τους αστεροειδής. Θυμάμαι καλά ότι όταν αντιλήφθηκα ότι η φορά του σωμάτος μου αλλά και όλων όσων πετούσαν δίπλα μου όδευε αναπόφευκτα προς την επιβλητική ζώνη των αστεροειδών, φοβήθηκα. Ένοιωσα αμέσως ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να προτατευτώ από μια πιθανή συγκρουση με αυτούς τους ιπτάμενους βράχους. Έτσι, καθώς πετούσα ανέμελος, γύρισα ανάσκελα (αν υπάρχει δηλαδή ανάσκελα στο διάστημα) και τέντωσα πόδια και χέρια και τα κόλησσα στο σωμά μου λες και ήμουν σε στάση προσοχής. Έτσι προσπάθησα να ελέξω λίγο την επικίνδυνη βαρυτήτα που ήθελε εμένα και όσο κόσμο πετούσε δίπλα μου να συγκρουστεί με τους αστεροειδής.
Ένοιωσα ότι αν περιόριζα τις κινησεις του εαυτού μου στο ελάχιστο τότε θα περιόριζα και τις πιθανότητες να συγκρουστώ με ένα ατεροειδή. Λίγες κίνησεις, λίγος κίνδυνος, καθόλου κίνησεις καθόλου κίνδυνος. Αλλά έλα που η φορά της βαρύτητας ήταν αναπόφεκτα επικίνδυνη αφού με εσπρωχνέ ή καλίτερα να πω με τραβούσε προς τους αστεροειδής.
Όταν πέρασε από δίπλα μου ένας ταχύς και μεγάλος αστεροειδής κατάλαβα ότι μπορούσα με το μυαλό μου και με μιά ελαφριά κίνηση του κεφαλιού μου να ελέξω τις κινήσεις μου και να αποφύγω τον κάθε επικύνδινο αστεροειδή που ερχόταν κατα-πάνω μου. Αυτή η συνειδητοποίηση με έκανε να νοιώσω ότι μπορούσα να σωθώ από την καταδίκη μου να συγκρουστώ με ένα ιπτάμενο βράχο λόγω της βαρύτητας. Έτσι λίγο αριστερά το κεφάλι, ή λίγο δεξία, κινούμουν μετα δυσκολίας μα κινούμουν και απέφευγα τον κάθε αστεροειδή που ήθελε να με χτυπήσει ή έστω να με αγγίξει ανεπανόρθωτα.
Και εκεί που ένας μεγάλος αστεροειδής ερχόταν κατα πάνω μου και η κίνηση που έκανα με την βοήθεια του κεφαλιού μου δεν ήταν αρκετή για να τον αποφύγω, εκεί που ένοιωσα ότι η μετωπική σύγκρουση ήταν αναπόφεκτη, άνοιξα πόδια και χέρια και τινάχτηκα προς τα πάνω λες και ξυπνούσα από ένα κακό όνειρο και άρχισα πάλι να πετάω. Αυτή την φορά πετούσα ανάμεσα στους επικίνδυνους αστεροειδής κουνώντας όμως χέρια και πόδια μα και κεφάλι. Πετούσα πάλι όμορφα και ξέγνοιαστα όπως πριν μόνο που αυτή την φορά πετούσα μέσα στην ζώνη των αστεροειδών και με ελιγμούς και πιρουέτες απέφευγα οποιαδήποτε σύγκρουση.
Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι είτε προσπαθούσα να ελέξω κάθε κίνηση μου είτε χόρευα πετώντας ανάμεσα από τους αστεροειδής, ο κίνδυνος σύγκουσης ήταν ο ίδιος, μην σας πω ότι ήταν και λίγο πιο επικονδυνο αν προσπαθούσα να μείνω ακίνητος. Έτσι λοιπόν κατάλαβα ξεκάθαρα πως ότι και να κάνουμε πάντα θα κινδυνεύουμε να συγκρουστούμε, όσο και να προσπαθήσουμε πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα να αποτύχουμε, όσο γρήγορη και αν είμαστε πάντα κάτι θα μας ξεπεράσει... Γι'αυτό λέω ας χορέψουμε πετώντας μέσα στον κίνδυνο παρά να περάσουμε οποιαδήποτε ζώνη αστεροειδών με κλειστά μάτια και σε στάση προσοχής.
Και αν δεν έγινα κατανοητός θα το πω ακόμα πιο απλά: ότι και να κάνουμε δεν μπορούμε να ελέξουμα καμιά φορά και καμιά πορεία στο διάστημα που ζούμε γι'αυτό απολαύστε αυτό το ταξίδι, χορέψτε και χαμογελάστε.
Υ.Γ. Όταν ξύπνησα από το όνειρο με τους αστεροειδής, παραιτήθηκα από την δουλειά μου, αγόρασα ένα ιστιοπλοϊκό και έφυγα για την χώρα των Μαμελούκων, αφού δεν το ελέγχουμε ότι και να κάνουμε, ας το απολάυσουμε τουλάχιστον.
Πάντα έβρισκα αστείους τους μονολόγους, είτε αυτοί μιλούσαν για την ειρήνη είτε για τον θάνατο, για την υγεία, για την θλίψη ή τον πόλεμο....
Όποιο θέμα και αν πραγματεύεται ένας μονόλογος είναι αστείος, για σκεφτείτε το λίγο: ενα ον, ένα ανθρώπινο ον μιλάει μόνο του, χρησιμοποιεί την γλώσσα που ανακαλύφθηκε κατεξοχήν για να επικοινωνεί με τους άλλους ανθρώπους, χρησιμοποιεί λοιπόν αυτό το σπουδαίο εργαλείο για να μιλήσει στον εαυτό του.
Τώρα θα μου πείτε μιλάει κάποιος με τον εαυτό του γιατί έτσι προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον ίδιο και να γνωρήσει καλύτερα τον εαυτό. Διερωτώμαι όμως, αν μπορούμε να υπάρξουμε καθολου μόνοι μας, αν μπορουμε να επικοινωνησουμε πραγματικά με τον εαυτό μας χωρίς τους γύρω μας.
Η απόλυτη εικόνα της ματαιότητας, να προσπαθείς να εξηγήσει αυτά που νοιώθεις, να κάνεις κατανοητά αυτά που νοιώθεις μιλώντας τα μόνο με τον εαυτό σου και όχι με τους άλλους.
Σκεψου οτι εισαι τυχερος και χαρισματικος για αλλαγη, μην ξανα-σκεφτεις οτι αδικεισαι ή οτι είσαι θύμα. Δοκιμασε αυτη την καινουργια σκεψη να δουμε τι θα γινει...
Και αλήθεια τι μπορεί να συμβεί;
Ναι ίσως να παει κατι στραβά, ίσως τα πραγματα να εξελιχθούν πολυ διαφορετικα από οτι τα φαντάστηκες, ισως να σε προδώσουν και να σε πληγώσουν... και ναι τότε θα πέσεις στα πατώματα κ θα γίνεις ράκος αλλά θα σηκωθείς πάλι, θα γίνεις καλά και υα προχωρήσεις.
Και εκεί που εγώ άρχισα να λέω σε δύο φίλους πως νοιώθω, πως αντιλλαμβάνομαι τον εαυτό μου αδύνατο γι'αυτό που συμβαίνει, ότι τελικά ίσως να είμαι εγωιστής και κτητικός. Εκεί που έριχνα στον εαυτό μου και στην ιδιοσυγκρασία μου όλο το φταίξιμο. Εκεί που ξεκίνησα την υπερ-αναλυση ότι ίσωα να είμαι υπερβολικά συναισθηματικός και επηρεάζομαι εύκολα και γι'αυτό τον λόγο πρέπει να αλλάξω.
Με διακόπτει μια φίλη και μου λέει, μην κρίνεις τον εαυτό σου, δεν υπάρχει πρέπει και δεν πρέπει. Απλά δέξου αυτό που συμβαίνει. It is what it is!
Από μικρός μου άρεσε η ιδέα ότι αλλάζω συνεχώς, μεγαλώνω, εξελίσομαι, αλλάζω γνώμη, μορφή, περιβάλλον, αλλά και ανθρώπους του περιβάλλοντος μου. Αυτή η ιδέα μου παρείχε μια πολύ όμορφη αίσθηση ελευθερίας.
Φυσικά αυτή η άισθηση ελευθερίας μέσα της ελόχευε κάτι επικύνδινο, γιατί η αισθηση αυτη αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι το σώμα παρέμενε το ίδιο όσο και αν μεγάλωνε, οσο και αν γερνούσε και άσπριζε, το σώμα κουβαλούσε το ίδιο βάρος (πάνω-κάτω). Ο οργανισμός ήταν ο ίδιος που είχα πάντα, μπορεί κατα καιρούς να τον ενδυνάμωνα και άλλοτε πάλι να αδυνάτιζε, να αρρωστουσε ή να ηταν απόλυτα υγειης, αλλά πάντα ήταν ο ίδιος οργανισμός, με τα ίδια όργανα, τις ίδιες ευαισθησίες, τις ίδιες.φοβίες, πάθη και ανασφάλειες.
Όλα αυτά αποτελόυσαν ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν μπορούσε να αλλαξει όσο και αν εβρισκα γοητευτική την οποιαδήποτε αλλαγή. Αυτό ήταν ένα κομμάτι που είχε πιο έντονη μνήμη από την νοητική μου μνήμη, γιατί πολύ απλά το σώμα έχει την δική του μνήμη. Τα κύτταρα μας κουβαλούν πολλά που εμείς ίσως να ξεχάσαμε ή δεν δώσαμε την απαραίτητη σημασία, τα κύτταρα μας έχουν και αυτά μνήμη.
"Για τα κύτταρα μου, είμαι ο Θεός. Αλλά κι αυτά αναρωτιούνται αν υπάρχω ή όχι."
Δεν υπάρχει πιο ουσιαστικό πράμα κοινωνικά, από το να μαζεύονται 2-3 φίλοι γύρω από μια εστία φωτιάς, να είναι πρόθυμοι να συζητήσουν τα λάθη τους και να είναι έτοιμοι να μοιραστούν κομμάτια από τον τρομαγμένο τους εαυτό. Η ζωή είναι αστεία δύσκολη μα και αστεία ευχάριστη για να μην μπορούν 2-3 φίλοι να γελάσουν και να κλάψουν μαζί γύρω από μια εστία φωτιάς.
Είδα πολλά όνειρα χθες βράδυ, ότι ανέβαινα μία σκάλα χωρίς σκαλοπάτια, ότι έτρεχα πάνω στο νερό και πετούσα ψηλά στα αστέρια, ότι πετόυσα μακρυά από την γή, δίπλα σε άγνωστους πλανήτες και σε μια επιβλητική ζώνη άγριων αστεροειδών. Ήταν όμορφο αίσθημα αυτό του να πετάς, ελευθερία μα και ξεγνοισιά. Γαλήνη μα και αναζήτηση. Ήταν πραγματικά όνειρο.
Σκεψου οτι εισαι τυχερος και χαρισματικος για αλλαγη, μην ξανα-σκεφτεις οτι αδικεισαι ή οτι είσαι θύμα. Δοκιμασε αυτη την καινουργια σκεψη να δουμε τι θα γινει...
