Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

Εποχή των Καιρόφιλων

Ο παππούς μ’ αυτό τον τρόπο μας έδινε με ένα περίτεχνο τρόπο τη σκυτάλη του περβολιού. Ήξερε πολύ καλά ότι έπρεπε να είμαστε σε θέση να φροντίσουμε το περβόλι για να μπορούμε να απολαύσουμε τους καρπούς του. Ήξερε επίσης πολύ καλά ότι για να «πάρουμε» από το περβόλι, έπρεπε να είμαστε σε θέση να «δώσουμε». Γιατί, όπως σε κάθε σχέση, το υγιές και ισορροπημένο πάρε-δώσε είναι αυτό που τη συντηρεί, έτσι και με το περβόλι του παππού. Πρώτα έπρεπε να φυτέψουμε, να ποτίσουμε και να κλαδέψουμε και μετά να είμαστε σε θέση να απολαύσουμε τους καρπούς των δέντρων μας.
Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε ένας αγώνας από εμένα και την οικογένειά μου για να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη σχέση που γλυκά μας «επέβαλε» ο παππούς. Όσο κι αν η λέξη αγώνας μπορεί να ακουστεί υπερβολική, πιστέψτε με δεν είναι καθόλου, αφού για να σκαλίσεις τις λεκάνες, να κλαδέψεις και να ποτίσεις τριάντα μικρά και αβοήθητα δεντράκια είναι πολύ δύσκολο! Ειδικά για έναν εικοσάρη που μεγάλωσε στην πόλη και η πιο έντονη δραστηριότητά του στη φύση ήταν να παίξει μπάλα στο πάρκο της γειτονιάς του.
Θυμάμαι ένιωθα ένας μικρός γεωργός που έπρεπε να έχει έγνοια την καλλιέργεια του, να κοιτάει τον καιρό και να πονάει τη γη. Θυμάμαι μάλιστα μια πρώην μου, να μου κάνει πρόβλημα που έχανα τις Κυριακές μου στο περβόλι και να μου λέει ότι δεν μπορεί να ανεχτεί πλέον αυτή την ενασχόληση μου που θυμίζει γέρο-συνταξιούχο. Εμένα όμως το περβόλι μου άρεσε, και ομολογώ ότι μου άρεσε υπερβολικά πολύ, όσο κι αν με ταλαιπωρούσε. Πήγαινα συχνά και προσκαλούσα φίλους για να με βοηθήσουν και να τους κεράσω καφέ, να ψήσουμε σούβλα ή να κάνουμε πίκνικ. Μέχρι και vegan night έλαβε χώρα στο περβόλι του παππού! Παρόλο που πολλοί απ' τους φίλους με πείραζαν για την ενασχόληση συνταξιούχου που είχα, κανένας δεν σνόμπαρε το περβόλι, μάλιστα όλοι τους γούσταραν να το επισκέπτονται.
Για κάποιον που οφείλει να ποτίζει φυτά και δέντρα, ο καιρός είναι μεγάλη υπόθεση. Στην Κύπρο μας αφορά πολύ, επειδή είμαστε μία χώρα μικρή, ξερή και αγροτική (ή τουλάχιστον είμασταν). Αν εξαιρέσουμε τη γενιά των γονιών μας, που κατέβηκαν απ’ τα χωριά τους στις πόλεις της Κύπρου τις δεκαετίες του 70 και του 80, όλες οι προηγούμενες γενιές κατοικούσαν σ’ ένα χωριό και είχαν να κάνουν με τη φύση. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει καθόλου να μας ξαφνιάζει που ο πρώην Πρύτανης του πανεπιστημίου της Κύπρου, για παράδειγμα, είναι ταυτόχρονα και περβολάρης. Ναι, ένας από τους πνευματικούς και ακαδημαϊκούς ταγούς του τόπου μας είναι περβολάρης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: